فروشگاه اینترنتی تجهیزات کامپیوتری، اسیک و لوازم جانبی

لیست دستگاه‌های قابل سفارش و موجود بروزرسانی: 30 اردیبهشت 98

  7 روز مهلت تست و ضمانت بازگشت وجه

فروش فقط به صورت اینترنتی از سایت

همکاران گرامی، لطفاً تنها از طریق سایت ثبت سفارش نمایید

ساعت تماس با بخش فروش: 12 تا 15
پشتیبانی: Support@cryptalin.com

استخراج ارز دیجیتال (۵)

در اوایل عمر ارز دیجیتال، هر کسی می‌توانست با استفاده از CPU کامپیوترش، یک بلاک جدید پیدا کند. هر چه بر تعداد استخراج‌کنندگان افزوده شد، دشواری یافتن بلاک‌های جدید هم بشدت زیاد شد تا جایی که امروزه تنها روش استخراج مقرون‌به‌صرفه را با استفاده از سخت‌افزارهای خاص، بکار می‌گیرند. برای اطلاعات بیشتر از BitcoinMining.com دیدن کنید.

استخراج چیزی شبیه به یک بخت‌آزمایی رقابتی ایجاد کرده و کار را برای کسانی که می‌خواهند به‌طور پی‌درپی بلاک‌های تراکنشی جدیدی به زنجیره بلاک بیفزایند، دشوار کرده است. به‌این‌ترتیب از اینکه هر کسی بتواند قدرت بلاک کردن تراکنش‌های خاصی را به دست بیاورد، جلوگیری کرده و از بی‌طرفی شبکه محافظت به عمل آورده می‌شود. همچنین اجازه داده نخواهد شد که افراد با تعویض بخش‌هایی از زنجیره بلاک، مخارج خودشان را کم کرده و از دیگر کاربران کلاه‌برداری نمایند. استخراج، برگشت دادن یک تراکنش قدیمی را با الزام به بازنویسی تمام بلاک‌هایی که در ادامه این تراکنش آمده‌اند، به‌طور نمایی دشوارتر ساخته است

بندرت می‌توان مصرف انرژی را برای اداره کردن و برقرار کردن امنیت یک سیستم پرداخت، اتلاف خواند؛ مانند هر سرویس پرداخت دیگری، استفاده از ارز دیجیتال مستلزم هزینه‌های پردازش است. سرویس‌های لازم برای عملکرد سیستم‌های پولی گسترده کنونی، مانند بانک‌ها، کارت‌های اعتباری و نیز خودروهای زرهی نیز انرژی زیادی مصرف می‌کنند. هرچند که برخلاف ارز دیجیتال، مصرف کل انرژی آن‌ها شفاف نیست و نمی‌توان به‌راحتی آن را اندازه‌گیری کرد.

استخراج ارز دیجیتال به‌گونه‌ای طراحی‌شده که در طول زمان بهینه‌تر شده و سخت‌افزارهایی خاصی را استفاده کند که انرژی کمتری مصرف می‌کنند و هزینه‌های استخراج به‌تدریج با تقاضا متناسب گردد. هر زمان که استخراج ارز دیجیتال کمتر رقابتی شده و نیز سودآوری کمتری داشته باشد، بعضی از استخراج‌کنندگان دست از فعالیت خواهند کشید. افزون بر این، تمام آن انرژی که صرف استخراج می‌شود، در پایان به گرما تبدیل خواهد شد و بیشتر استخراج‌کنندگانی که سود می‌کنند از این گرما استفاده خوبی خواهند کرد. یک شبکه که کارایی آن بهینه‌سازی شده، شبکه ایست که عملاً هیچ‌گونه انرژی اضافی مصرف نمی‌کند. هرچند که این یک ایدئال است، اقتصاد استخراج به گونه‌ای است که هر استخراج‌کننده‌ای تلاش می‌کند به آن دست یابد.

هر کسی می‌تواند با اجرای نرم‌افزار روی سخت‌افزاری ویژه، یک استخراج‌کننده ارز دیجیتال باشد. نرم‌افزار استخراج، به انتشار تراکنش‌ها در شبکه‌ی P2P، گوش فراداده و اقدامات مقتضی جهت پردازش و تائید این تراکنش‌ها را انجام می‌دهد. استخراج‌کنندگان ارز دیجیتال به این دلیل به این کار می‌پردازند که کارمزد تراکنشی را که کاربران برای پردازش سریع‌تر تراکنش‌های خود می‌پردازند، دریافت نموده و نیز ارز دیجیتال‌های تازه تولیدشده را بر طبق یک فرمول ثابت به جریان اندازند.

تراکنش‌های جدید برای آنکه پذیرفته شوند باید در بلاکی همراه با سند ریاضی انجام کار قرار گیرند. این مدرک‌ها را به‌سختی می‌توان تولید کرد، چون هیچ راهی برای تولید آن‌ها نیست، مگر میلیاردها بار محاسبه در ثانیه. استخراج‌کنندگان باید این محاسبات را انجام دهند تا سرانجام شبکه، بلاک‌های آن‌ها را بپذیرد و به آن‌ها پاداش دهد. هر چه تعداد استخراج‌کنندگان بیشتر شود، شبکه یافتن بلاک‌های مجاز را به‌طور خودکار دشوارتر می‌کند تا مطمئن شود که زمان متوسط برای یافتن یک بلاک، همان ۱۰ دقیقه باقی خواهد ماند. درنتیجه، استخراج یک کار بسیار رقابتی است که هیچ استخراج‌کننده‌ای نمی‌تواند کنترلی بر آنچه درون زنجیره بلاک است، داشته باشد.

برای تحمیل ترتیب زمانی بر زنجیره بلاک، سند انجام کار طوری طراحی می‌شود که به بلاک قبلی وابسته باشد. به همین دلیل برگشت دادن تراکنش‌های قبلی به‌طور نمایی دشوار می‌شود چراکه لازم است سند انجام کار روی تمامی بلاک‌های دنباله آن، دوباره محاسبه گردند. اگر در یک‌زمان، دو بلاک پیدا شود استخراج‌کنندگان ابتدا به کار روی بلاکی که اول دریافت می‌پردازند و سپس به‌محض آنکه بلاک بعدی پیدا شد به طولانی‌ترین زنجیره بلاک‌ها سوییچ خواهند کرد. به‌این‌ترتیب به استخراج‌کنندگان اجازه داده خواهد شد که اجماعی جهانی را بر مبنای قدرت پردازش، حفظ کرده و آن را ایمن نمایند.

استخراج‌کنندگان ارز دیجیتال نه می‌توانند با تقلب کردن پاداش خود را افزایش دهند و نه می‌توانند تراکنش‌های تقلبی را که ممکن است شبکه ارز دیجیتال را خراب کند، پردازش نمایند، چون تمامی نُدهای ارز دیجیتالی بر اساس پروتکل ارز دیجیتال، هرگونه بلاکی را که شامل داده‌های غیرمجاز باشد، نخواهند پذیرفت. درنتیجه، حتی اگر نتوان به تمامی استخراج‌کنندگان ارز دیجیتال اعتماد کرد، امنیت شبکه همچنان برقرار خواهد بود.

استخراج، فرایند صرف توان محاسبه برای پردازش تراکنش‌ها، ایمن‌سازی شبکه و هم‌زمان نگه‌داشتن همه با هم در سیستم است. می‌توان آن را به‌منزله مرکز داده‌های ارز دیجیتال تصور کرد؛ به‌جز آنکه طوری طراحی‌شده است که برای استخراج‌کنندگانی که در تمام کشورها در حال کارند، کاملاً تمرکززدایی شده باشد و هیچ‌کسی کنترلی بر شبکه نداشته باشد. به این فرایند در قیاس با استخراج طلا، استخراج می‌گویند چون مکانیسم گذرایی دارد که با آن ارز دیجیتال‌های جدید صادر می‌شوند؛ اما برخلاف استخراج طلا، استخراج ارز دیجیتال در ازای سرویس‌های مفیدی که برای عملکرد یک شبکه پرداخت امن لازم است، جایزه‌ای هم در نظر می‌گیرد. تا وقتی آخرین ارز دیجیتال صادر نشده باشد، استخراج ارز دیجیتال همچنان الزامی است.

اقتصاد (۱۲)

چنین اتفاقی ممکن است بیافتد. بیت‌کوین، تاکنون به میزان قابل‌ملاحظه‌ای، مردم‌پسندترین ارز مجازی تمرکززدایی شده است، اما نمی‌توان تضمین کرد که در آینده هم این موقعیت را حفظ کند. هم‌اکنون تعدادی ارزهای دیگر هم هستند که از ارز دیجیتال الهام گرفته‌اند ولی احتمالاً درست است تصور کنیم که یک ارز جدید باید بسیار بهبود یابد تا بتواند به لحاظ داشتن بازارهای با ثبات، بر ارز دیجیتال پیشی بگیرد حتی اگر این امر غیرقابل‌پیش‌بینی باقی بماند. تا زمانی که بخش‌های اساسی پروتکل تغییر نکند، ارز دیجیتال می‌تواند اصلاحات و بهبودهای یک ارز رقابتی را داشته باشد.

تنها کسری از ارز دیجیتال‌هایی که تاکنون صادر شده، در بازار مبادلات برای فروش گذاشته‌شده‌اند. بازارهای ارز دیجیتالی، رقابتی هستند یعنی قیمت ارز دیجیتال بر اساس عرضه و تقاضا، افزایش و یا کاهش خواهد یافت. افزون بر این تا چندین دهه‌ی آینده، ارز دیجیتال‌های جدید همچنان صادر خواهند شد؛ بنابراین حتی بیشتر خریداران مصمم هم نخواهند توانست تمام ارز دیجیتال‌های موجود را یکجا بخرند. این البته به آن معنا نیست که بازارها در برابر دست‌کاری قیمت آسیب‌پذیر نیستند، بلکه بدان معناست که هنوز آن مقدار پول هنگفت در بازار موجود نیست تا بتواند قیمت‌ها را بالا و پایین ببرد و بنابراین ارز دیجیتال تاکنون یک دارایی نوسان دار باقی‌مانده است.

این همان مسئله مرغ و تخم‌مرغ است. یک اقتصاد با مقیاس بزرگ برای تثبیت قیمت ارز دیجیتال، باید کاربران و کسب‌وکارهای بیشتری را توسعه دهد. برای توسعه یافتن یک اقتصاد به‌اندازه‌ای بزرگ‌تر، کاربران و کسب‌وکارها در پی ثبات قیمت‌ها خواهند بود.

خوشبختانه نوسانات بر مزایای اصلی ارز دیجیتال به‌عنوان یک سیستم پرداخت وجه که پولی را از نقطه الف به نقطه ب می‌رساند، تأثیری ندارد. برای کسب‌وکارها امکان‌پذیر است که پرداخت‌های ارز دیجیتالی را فوراً به ارز محلی خود تبدیل کنند و این کار به آن‌ها اجازه می‌دهد تا از مزایای ارز دیجیتال بدون اینکه مشمول نوسانات قیمت شوند، استفاده کنند. بسیاری از کاربران ارز دیجیتال را به خاطر امکانات و ویژگی‌ها منحصربه‌فرد و مفید آن برگزیده‌اند. با چنین راهکارها و مشوق‌هایی، امکان رشد و بلوغ ارز دیجیتال و توسعه آن تا مرحله‌ای که نوسانات قیمت در آن محدود گردد، وجود دارد.

بر طبق نظریه مارپیچ تورم‌زدایی، اگر انتظار سقوط قیمت‌ها برود، مردم خرید را به آینده موکول خواهند کرد تا از قیمت‌های کمتر، بهره ببرند. این سقوط در تقاضا به‌نوبه خود سوداگران را وادار خواهد کرد تا با کاهش قیمت‌های خود در جهت تحریک تقاضا تلاش کنند که این کار مشکل را بدتر کرده و به رکود اقتصادی خواهد انجامید.

هرچند این نظریه، در میان بانکداران مرکزی راهی مردم‌پسند برای توجیه تورم است ولی به نظر نمی‌رسد که همیشه درست باشد و در میان اقتصاددانان مورد مناقشه بوده است. لوازم الکترونیکی مصرفی، مثالی از یک بازار است که قیمت‌های آن دائماً در حال کاهش بوده ولی دچار رکود نمی‌شود. به همین شکل، ارزش ارز دیجیتال‌ها در طول زمان افزایش‌یافته و اندازه اقتصاد ارز دیجیتالی هنوز هم پا به پای آن بشدت در حال رشد است. به دلیل آنکه، هم ارزش ارز و هم‌اندازه اقتصاد آن در سال ۲۰۰۹، از صفر شروع شده است؛ ارز دیجیتال یک مثال نقض برای این نظریه است که نشان می‌دهد گاهی این نظریه باید نادرست باشد.

با وجود این، ارز دیجیتال طراحی نشده است که یک ارز ضد تورمی باشد. دقیق‌تر آن است که بگوییم قرار بود ارز دیجیتال در سال‌های اول یک ارز تورمی باشد و سپس در سال‌های بعد پایدار شود. تنها زمانی مقدار ارز دیجیتال‌های در گردش کاهش خواهد یافت که مردم کیف پول خود را از روی بی‌دقتی گم‌کرده و بک آپ یا پشتیبان هم تهیه نکرده باشند. اگر زیرساخت‌های پولی ثابت و اقتصاد پایدار باشد، ارزش ارز باید همیشه یکسان باقی بماند.

ارز دیجیتال از این جهت که فقط تا ۲۱ میلیون عدد از آن ساخته خواهد شد، منحصربه‌فرد است؛ اما این هرگز یک محدودیت بشمار نمی‌آید، چون ارز دیجیتال‌ها می‌توانند با واحدهای کوچک‌تر از یک ارز دیجیتال، مثلاً بیت، شمارش شوند. یک ارز دیجیتال ۱,۰۰۰,۰۰۰ بیت است. اگر در آینده با کوچک‌تر شدن اندازه متوسط تراکنش، نیازی احساس شود، ارز دیجیتال‌ها می‌توانند تا ۸ رقم اعشار (۰.۰۰۰۰۰۰۰۱ ارز دیجیتال) و به‌طور بالقوه حتی واحدهای کوچک‌تر، تقسیم گردند.

بعضی از پیشگامان تعداد زیادی ارز دیجیتال داشتند چون خطر کرده و زمان و منابع را در یک تکنولوژی محقق نشده‌ای که دیگران بندرت از آن استفاده می‌کردند و برقراری مناسب امنیت آن به‌مراتب سخت‌تر بود، سرمایه‌گذاری کرده بودند. بسیاری از پیشگامان تعداد زیادی ارز دیجیتال را اندک زمانی پیش از اینکه ارزشمند شود، خرج کرده یا فروخته بودند و فقط مقدار کمی از آن را قبل از اینکه بتوانند سود خوبی ببرند، خریده بودند. هیچ تضمینی نیست که بهای ارز دیجیتال افزایش و یا کاهش یابد. کاملاً شبیه به سرمایه‌گذاری در یک کسب‌وکار نوپاست که هم می‌تواند به‌واسطه مفید و مردم‌پسند بودن آن بر ارزشش افزود و یا اینکه هرگز پیشرفتی حاصل نکرد. ارز دیجیتال هنوز در دوران نوزادی خود است و با دیدی بسیار بلندمدت طراحی‌شده است. به‌سختی می‌توان تصور کرد که چگونه می‌توانست نسبت به پیشگامان خود کمتر جانب‌داری کند و کاربران امروز آن شاید فردا، پیشگامان اولیه ارز دیجیتال محسوب شوند و شاید هم نه.

ترفند پونزی یک عملیات سرمایه‌گذاری کلاهبردارانه است که به سرمایه‌گذاران بجای آنکه از محل سود حاصل از کسب‌وکار بهره پرداخت شود، از پول خود آن‌ها یا از پولی که توسط سرمایه‌گذاران بعدی فراهم می‌شود، سود پرداخت می‌کند. ترفند پونزی به‌گونه‌ای طراحی‌شده است که چنانچه اگر مشارکت‌کنندگان جدید به تعداد کافی وجود نداشته باشد، با ضرر و زیان آخرین سرمایه‌گذاران خود، فرو خواهد پاشید.

ارز دیجیتال یک پروژه نرم‌افزاری رایگان بدون هیچ‌گونه مرجعیت مرکزی است. درنتیجه، هیچ‌کس در موقعیتی نخواهد بود که بتواند در مورد بازگشت سرمایه‌گذاری، نمایندگی‌های جعلی بسازد. درست مانند دیگر ارزهای اصلی دیگر مثل طلا، دلار امریکا، یورو، ین و غیره، هیچ قدرت خریدی تضمین‌شده‌ای وجود ندارد و نرخ مبادله آزادانه شناور است. این به حالت ناپایداری خواهد انجامید که در آن صاحبان ارز دیجیتال‌ها می‌توانند به‌طور غیرمنتظره‌ای پول به دست آورده و یا از دست بدهند. گذشته از گمانه‌زنی‌ها، ارز دیجیتال همچنین یک سیستم پرداخت با ویژگی‌ها مفید و رقابتی است که هزاران کاربر و کسب‌وکار از آن استفاده می‌کنند.

این افزایش سریع قیمت نیست که حباب ایجاد می‌کند، بلکه ارزش بیش‌ازحد گذاردن به‌صورت مصنوعی است که موجب تصحیح ناگهانی رو به پایین شده و به تشکیل حباب می‌انجامد. هرگاه صدها هزاران نفر از مشارکت‌کنندگان در بازار، انتخاب‌هایی بر مبنای عملکرد فردی داشته باشند باعث می‌شود که قیمت ارز دیجیتال‌ها زمانی که قیمت بازار در حال تعیین شدن است، نوسان کند. دلیل تغییرات احساسی می‌تواند سلب اعتماد از ارز دیجیتال، اختلاف زیاد بین ارزش و قیمت که بر مبنای اقتصاد ارز دیجیتالی نباشد، پوشش مطبوعاتی فزاینده که موجب تحریک تقاضای سوداگرانه می‌شود، ترس از عدم قطعیت و شور و شوق غیرمنطقی خارج از عرف روز و حرص و طمع باشد.

بله. تاریخ پر است از ارزهایی که ورشکست شدند و دیگر استفاده‌ای از آن‌ها نمی‌شود مثلاً مارک آلمان در دوران جمهوری ویمار و اخیراً نیز دلار زیمبابوه. اگر چه که شکست ارزهای قبلی معمولاً به دلیل تورم زیاد بود که غیرممکن است برای ارز دیجیتال اتفاق بیفتد، ولی همواره احتمال شکست‌های فنی، ارزهای رقیب، مسایل سیاسی و جز آن وجود دارد. یک قاعده سرانگشتی ساده می‌گوید که هیچ ارزی را نباید مطلقاً ایمن از ورشکستگی یا شرایط دشوار دانست. ارز دیجیتال در طی سال‌ها پس از آغاز به کارش، ثابت کرده که قابل‌اعتماد است و پتانسیل زیادی برای رشد دارد؛ اما هیچ‌کس در آن موقعیت نیست که بتواند آینده ارز دیجیتال را پیش‌بینی کند.

بهای ارز دیجیتال با قانون عرضه و تقاضا معلوم می‌شود. با افزایش تقاضا برای ارز دیجیتال، بهای آن نیز افزایش می‌یابد و با کاهش تقاضا، از بهای آن کاسته می‌شود. تعداد ارز دیجیتال‌های در گردش محدود است و ارز دیجیتال‌های جدید با نرخی کاهنده و قابل پیش‌بینی تولید می‌شوند که به این معنی است که تقاضا باید تابعی از این سطح تورم باشد تا بتواند قیمت را ثابت نگهدارد. چون بازار ارز دیجیتال در مقایسه با آنچه باید باشد، هنوز کوچک است، بنابراین، برای بالا و پایین رفتن قیمت بازار نیاز به مقدار چشمگیری پول نیست و درنتیجه قیمت ارز دیجیتال هنوز بسیار متغیر است.

ارز دیجیتال‌ها ارزشمندند چون به‌عنوان شکلی از پول، مفید هستند. ارز دیجیتال ویژگی‌های پولی دارد (پایداری، قابلیت حمل‌ونقل، تعویض‌پذیری، کمیابی، بخش‌پذیری و شناخت پذیری). ویژگی‌ها ارز دیجیتال بر مبنای خواص ریاضی استوارشده است، نه بر مبنای خاصیت‌های فیزیکی (مانند طلا و نقره) و نه بر اساس اعتماد بر مرجعی مرکزی (مانند ارزهای بدون پشتوانه). مختصر آنکه، این ریاضیات است که ارز دیجیتال را پشتیبانی می‌کند. با این ویژگی‌ها، تمام آنچه برای شکلی از پول بودن و ارزش داشتن لازم است، اعتماد و پذیرش است. در مورد ارز دیجیتال، رشد کاربران، سوداگران و کسب‌وکارهای نوپا، گویای مطلب است؛ مانند تمامی ارزها، ارز دیجیتال ارزش خود را تنها و به‌طور مستقیم از کسانی می‌گیرد که آن را برای پرداخت وجه پذیرفته‌اند.

ارز دیجیتال‌ها در فرایندی رقابتی و تمرکززدایی شده که «استخراج» نام دارد، تولید می‌شوند. این فرایند مستلزم آن است که افراد از شبکه برای خدمات خود، جایزه دریافت کنند. استخراج‌کنندگان ارز دیجیتال تراکنش‌ها را پردازش کرده و با استفاده از سخت‌افزار تخصصی، شبکه را ایمن کرده و در عوض آن ارز دیجیتال‌های جدید جمع‌آوری می‌نمایند.

طراحی پروتکل ارز دیجیتال به‌گونه‌ایست که ارز دیجیتال‌های جدید را با نرخ ثابتی تولید می‌کند. به‌این‌ترتیب استخراج ارز دیجیتال یک کسب‌وکار رقابتی خواهد شد. اگر استخراج‌کنندگان بیشتری به شبکه بپیوندند، سودآوری مرتباً دشوار خواهد شد و استخراج‌کنندگان باید به دنبال بازده برای کاهش هزینه‌های استخراج باشند. هیچ مرجع مرکزی یا توسعه‌دهنده‌ای، اختیار آن را ندارد تا سیستم را برای افزایش سود، کنترل یا دست‌کاری کند. هر نُد ارز دیجیتال در جهان، هر آنچه را که در تطابق با قوانینی که انتظار می‌رود سیستم از آن پیروی کند، نباشد حذف خواهد کرد.

ارز دیجیتال‌ها با نرخی کاهنده و قابل پیش‌بینی، تولید می‌شوند. تعداد ارز دیجیتال‌های جدیدی که هر سال تولید می‌شود، به‌طور خودکار در طول زمان نصف می‌شود تا اینکه مجموع ارز دیجیتال‌های موجود به ۲۱ میلیون برسد. از این هنگام به بعد، دیگر ارز دیجیتالی صادر نخواهد شد. در این نقطه، احتمالاً به‌طور اختصاصی به استخراج‌کنندگان ارز دیجیتال مقدار کمی کارمزد تراکنش پرداخت خواهد شد.

امنیت ارزهای دیجیتال (۴)

بله. به‌طورکلی بیشتر سیستم‌های متکی بر رمزنگاری، سیستم‌های بانکی هستند؛ اما هنوز کامپیوترهای کوانتمی حتی وجود ندارند و گمان نمی‌رود که تا چند صباحی در آینده هم پا به عرصه وجود گذارند. بر فرض که کامپیوترهای کوانتمی را بتوان تهدیدی قریب‌الوقوع برای ارز دیجیتال بشمار آورد، می‌توان پروتکل را طوری ارتقا داد که از الگوریتم‌های پسا-کوانتومی استفاده کند. با توجه به اهمیت این به‌روزرسانی، می‌توان با خیال راحت انتظار داشت که توسعه‌دهندگان پروتکل را به‌دقت بازبینی کرده و تمامی کاربران ارز دیجیتال آن را بپذیرند.

تغییر دادن پروتکل ارز دیجیتال به این آسانی‌ها ممکن نیست. هر مشتری ارز دیجیتالی که از همان قوانین یکسان پیروی نکند نمی‌تواند قوانین خودش را به کاربران دیگر اعمال کند. همان‌طور که بر طبق مشخصات فعلی، خرج کردن دوباره در همان زنجیره بلاک ممکن نیست، خرج کردن ارز دیجیتال‌ها بدون یک امضای مجاز هم ممکن نیست؛ بنابراین امکان ندارد که بتوان مقادیر کنترل نشده‌ای از ارز دیجیتال‌ها را به‌یک‌باره تولید کرد، دارایی کاربران دیگر را خرج نمود، شبکه را برای همیشه از کار انداخت و یا کارهایی از این دست انجام داد.

اما به‌هرحال، بیشتر استخراج‌کنندگان می‌توانند تراکنش‌های اخیر را به‌دلخواه بلاک کرده و یا برگشت دهند. بسیاری از کاربران نیز می‌توانند برای اعمال و پذیرش بعضی تغییرات، فشار وارد کنند. چون ارز دیجیتال فقط زمانی به‌درستی کار می‌کند که بین تمامی کاربران اجماع کامل حاصل‌شده باشد، بنابراین تغییر دادن پروتکل می‌تواند بسیار دشوار باشد و لازم است اکثریت قریب به‌اتفاق کاربران این تغییرات را بپذیرند به‌گونه‌ای که بقیه کاربران تقریباً هیچ انتخابی جز پیروی از اکثریت را نداشته باشند. به‌عنوان یک قاعده کلی، به‌سختی می‌توان تصور کرد که چرا یک کاربر ارز دیجیتال باید تغییری را بپذیرد که ممکن است پول او را به خطر بیندازد.

سال‌ها پس از پیدایش ارز دیجیتال، هنوز قوانین پروتکل و رمزنگاری که در آن استفاده شده، معتبر است و این نشانه خوبی است از اینکه مفهوم آن به‌خوبی طراحی‌شده است؛ اما در طول زمان نقایص امنیتی در پیاده‌سازی نرم‌افزارهای مختلف، یافته و برطرف شده است. امنیت نرم‌افزار ارز دیجیتال همانند نرم‌افزارهای دیگر، به‌سرعت پیدا شدن عیب‌ها و رفع آن‌ها بستگی دارد. هر چه این موارد بیشتر کشف شوند، ارز دیجیتال بلوغ بیشتری به دست خواهد آورد.

بین دزدی و رخنه‌های امنیتی که در کسب‌وکارها و مبادلات مختلف رخ می‌دهد، اغلب سوءتفاهم‌هایی وجود دارد. هرچند هر دوی این‌ها ناخوشایندند ولی هیچ‌کدام نه به معنای هک شدن خود ارز دیجیتال است و نه نشان از عیوب ذاتی ارز دیجیتال دارد؛ درست مثل سرقت از یک بانک که به معنای تقلبی بودن دلار نیست؛ اما دقیق‌تر آن است که بگوییم مجموعه کاملی از اقدامات خوب و راه‌حل‌های امنیتی شهودی لازم است تا از پول کاربران محافظت بهتری به عمل آید و خطرات کلی از دست دادن پولشان کاهش یابد. در طول چندین سال گذشته، ویژگی‌ها امنیتی مانند رمزگذاری کیف پول، کیف پول‌های آفلاین، کیف پول‌های سخت‌افزاری و تراکنش‌های چند امضایی، به‌سرعت توسعه‌یافته‌اند.

تکنولوژی ارز دیجیتال- پروتکل آن و رمزنگاری- سابقه ردیابی امنیتی قوی دارد و شبکه ارز دیجیتال احتمالاً بزرگ‌ترین پروژه محاسباتی توزیع‌شده در جهان است. بیشترین آسیب‌پذیری ارز دیجیتال ناشی از خطای کاربر است. ممکن است فایل‌های کیف پول ارز دیجیتالی که کلیدهای محرمانه لازم را ذخیره می‌کند، به‌طور تصادفی حذف، گم و یا دزدیده شوند، درست مانند آنکه پول نقد واقعی، به شکل دیجیتال ذخیره شده باشد. خوشبختانه کاربران می‌توانند اقدامات امنیتی مطمئنی را بکار بندند تا از پول خود محافظت کنند یا از آن دسته از تأمین‌کنندگان خدمات که سطوح امنیتی خوب و نیز بیمه بر علیه دزدی یا گم‌شدن ارائه می‌کنند، استفاده نمایند.

ایسیک ASIC (۱)

بهترین روشی که میتونید به کار بگیرید استفاده از مواد نانو هست که قابلیت ایزی کلینینگ و الئوفوبیک به برد های الکترونیکی و فن دستگاه میده ینی چرب نمیشن و گرد و غبار و الودگی روی بردها قرار نمیگیره با توجه به اینکه دور فن ایسیک هم بالا هست به راحتی با باد خود فن داخل دستگاه کاملا تمیز خواهد موند
این روش رو قبلا داخل کارخونه ها و روی تجهیزات ساخت خودمون استفاده کردیم و از لحاظ جواب دادن خیالتون راحت باشه !!! با توجه به اینکه این مواد داخل کشور هم ساخته میشن میتونید نمونه ایرانی هم تست بگیرید تا شاید تو هزینه اولیه هم صرفه جویی شه نمونه هایی که ما استفاده کرده بودیم استرالیایی و امریکایی بودن و از کیفیت مدل ایرانی اطلاعی ندارم.

مزایا: افزایش طول عمر دستگاه ، افزایش استیبل بودن هشریت، افزایش مقاومت در برابر آب و رطوبت، حذف نگهداری هفتگی و ماهانه و سالانه، عدم نیاز به فیلتر در ورودی هوا

تراکنش‌ها (۴)

هم‌زمان‌سازی طولانی فقط برای کلاینت‌های فول نُدی مانند هسته ارز دیجیتال، الزامی است. به لحاظ فنی، هم‌زمان‌سازی، فرایند دانلود کردن و درستی آزمایی تراکنش‌های ارز دیجیتالی پیشین روی شبکه است. برای اینکه بعضی کلاینت‌های ارز دیجیتال، بتوانند تراز قابل‌خرج کردن ِ کیف پول ارز دیجیتالی شما را محاسبه کرده و تراکنش‌های جدید بسازند، لازم است که از تمام تراکنش‌های پیشین آگاه باشند. این گام می‌تواند منابع زیادی طلب کند و نیاز به پهنای باند و فضای ذخیره‌سازی کافی دارد تا یک زنجیره بلاک با اندازه کامل را بسازد. برای حفظ امنیت ارز دیجیتال‌ها به‌اندازه کافی، مردم باید همچنان از کلاینت‌های فول نُد استفاده کنند چراکه این کلاینت‌ها درستی آزمایی و تقویت تراکنش‌ها را انجام می‌دهند.

اشکالی ندارد. دفعه بعد که برنامه کیف پول خود را راه‌اندازی می‌کنید، ارز دیجیتال‌ها ظاهر خواهند شد. درواقع، این نرم‌افزار روی کامپیوتر شما نیست که ارز دیجیتال‌ها را دریافت می‌کند، بلکه آن‌ها در یک دفتر کل عمومی که بین تمام دستگاه‌های روی شبکه به اشتراک گذاشته‌شده است، ضمیمه می‌شوند. اگر هنگامی‌که برنامه کلاینت کیف پول شما در حال اجرا نیست، ارز دیجیتالی برایتان بفرستند، دفعه بعدی که شما برنامه را راه‌اندازی کنید، برنامه بلاک‌ها را دانلود کرده و در جریان تراکنش‌هایی که تا حالا از آن‌ها بی‌خبر بوده‌اید، قرار خواهید گرفت و سرانجام ارز دیجیتال‌ها ظاهر می‌شوند، انگار که همین الان رسیده باشند. کیف پول فقط وقتی لازم است که بخواهید ارز دیجیتال‌ها را خرج کنید.

بیشتر تراکنش‌ها بدون کارمزد قابل‌پردازش هستند، اما اغلب کاربران را تشویق می‌کنند که داوطلبانه اندکی کارمزد هم پرداخت کنند تا تراکنش‌هایشان سریع‌تر تائید شود و نیز دستمزدی هم به استخراج‌کنندگان داده شود. اگر کارمزدی هم درخواست شود، معمولاً بیش از چند سنت نخواهد بود. چنانچه لازم باشد، کلاینت ارز دیجیتالی شما معمولاً خواهد کوشید تا مقدار کارمزد مناسبی را برآورد کند.

کارمزد تراکنش، نوعی حفاظت است در برابر کاربرانی که با ارسال تراکنش‌هایشان شبکه را اورلود می‌کنند. نحوه دقیق عملکرد کارمزد هنوز درحال‌توسعه بوده و با گذشت زمان تغییر می‌کند. چون کارمزد به مقدار ارز دیجیتال ارسالی مربوط نمی‌شود، ممکن است خیلی کم (۰.۰۰۰۵ ارز دیجیتال برای یک انتقال ۱۰۰۰ ارز دیجیتالی) و یا به‌طور ناعادلانه‌ای زیاد (۰.۰۰۴ ارز دیجیتال برای یک پرداخت ۰.۰۲ ارز دیجیتالی) به نظر آید. مبلغ کارمزد، با خصوصیاتی چون داده‌ی تراکنش و تکرار تراکنش، تعریف می‌شود. مثلاً اگر شما به‌دفعات زیاد، مبالغ کمی را دریافت کنید، آنگاه کارمزد ارسال بیشتر خواهد بود. چنین پرداخت‌هایی را می‌توان مقایسه کرد با زمانی که بخواهید صورتحساب رستوران را با سنت بپردازید. خرج کردن سریع مقادیر کمی از ارز دیجیتال‌هایتان نیز می‌تواند مشمول کارمزد شود. اگر فعالیت شما تابع الگوی تراکنش‌های عادی باشد، مبلغ کارمزد بسیار کم خواهد بود.

دریافت یک وجه پرداختی با ارز دیجیتال، تقریباً آنی است؛ اما به‌طور متوسط یک تأخیر ۱۰ دقیقه‌ای لازم است تا شبکه بتواند با ضمیمه کردن آن تراکنش به یک بلاک، تائید آن را شروع کرده تا ارز دیجیتال‌های رسیده به شما، قابل‌خرج کردن شوند. تائید به معنای آن است که شبکه به توافق رسیده است که ارز دیجیتال‌هایی که دریافت کرده‌اید برای شخص دیگری فرستاده نشده بوده و جزئی از اموال شماست. وقتی تراکنش شما به یک بلاک پیوست شد، در زیر بلاک‌هایی که بعد از آن می‌آیند و به‌طور نمایی این توافق را یکپارچه کرده و خطر برگشت خوردن تراکنش را کاهش می‌دهند، دفن می‌شود. هر کاربری آزاد است تا تعداد تأییدیه‌های تراکنش را خود تعیین کند، اما اغلب ۶ تأییدیه به‌قدر همان ۶ ماه صبر کردن برای تراکنش یک کارت اعتباری، ایمن به نظر می‌رسد.

حقوقی (۵)

ارز دیجیتال دست مردم را باز می‌گذارد تا با شرایط خودشان، تراکنش انجام دهند. هر کاربری می‌تواند مانند پول نقد، پرداخت‌ها را ارسال و یا دریافت کند اما همچنین می‌توانند در قراردادهای پیچیده‌تری هم مشارکت کنند. چند امضایی، اجازه می‌دهد که یک تراکنش توسط شبکه پذیرفته شود تنها اگر تعداد معینی از اعضاء یک گروه تعریف‌شده، موافق امضا کردن آن تراکنش باشند. این باعث نوآوری در توسعه سرویس‌های میانجی حل اختلاف در آینده خواهند شد. چنین سرویس‌هایی می‌توانند در صورت عدم توافق بین طرفین، در نقش طرف سومی برای تائید یا رد تراکنش وارد عمل شوند، بدون اینکه بر پول آن‌ها کنترل داشته باشند. برخلاف پول نقد و یا دیگر روش‌های پرداخت، ارز دیجیتال همیشه یک سند عمومی از انجام تراکنش از خود بر جای می‌گذارد که به‌طور بالقوه می‌تواند به‌عنوان مدرکی بر علیه کسب‌وکارهایی که کلاه‌برداری می‌کنند، بکار گرفته شود.

شایان ذکر است که سوداگران که همواره به وجهه عمومی خود برای بقای کسب‌وکارشان وابسته‌اند و به کارمندانشان حقوق می‌پردازند، در هنگام معامله با مصرف‌کنندگان جدید خود، سطح دسترسی یکسانی به اطلاعات ندارند. ارز دیجیتال هم فرد و هم کسب‌وکارها را در برابر پرداخت‌های برگشتی تقلبی محافظت می‌کند و در عین حال به مصرف‌کننده این انتخاب را می‌دهد که چنانچه نخواهد به یک سوداگر خاص اعتماد کند، خواستار حفاظت بیشتر باشد.

ارز دیجیتال ارز بدون پشتوانه‌ای نیست که در هر دستگاه قضایی، پولی قانونی بشمار بیاید، اما مشمولیت مالیاتی اغلب فارغ از واسطه‌ی بکار رفته، شامل حال ارز دیجیتال هم می‌شود. قوانین بسیار گوناگونی در بسیاری از دستگاه‌های قضایی وضع‌شده است که می‌تواند درآمد، فروش، دستمزد، بهره‌های سرمایه‌ای و یا اشکال دیگر مشمولیت‌های مالیاتی را برای ارز دیجیتال ایجاد کند.

پروتکل ارز دیجیتال به‌خودی‌خود، بدون همکاری تقریباً تمامی کاربرانش که نرم‌افزار مورداستفاده‌شان را خود برمی‌گزینند، قابل‌تغییر نیست. تلاش برای اختصاص امتیازهای ویژه به یک مرجع محلی در قوانین شبکه جهانی ارز دیجیتال، احتمالی شدنی نیست. هر سازمان ثروتمندی می‌توانست انتخاب کند که برای سخت‌افزار استخراج طوری سرمایه‌گذاری کند تا نیمی از قدرت محاسباتی شبکه را در کنترل خود درآورد و بتواند آخرین تراکنش‌ها را بلاک کرده یا برگشت دهد؛ اما هیچ تضمینی نیست که آن‌ها بتوانند این قدرت را حفظ کنند چراکه میزان سرمایه گذاریش باید بیشتر از تمام استخراج‌کننده‌های دیگر در جهان، باشد.

اما وضع مقررات استفاده از ارز دیجیتال، به روشی مشابه سایر ابزارها امکان‌پذیر است. درست مانند دلار، ارز دیجیتال می‌تواند برای مقاصد بسیار متفاوتی بکار رود که بعضی از آن‌ها قانونی و برخی دیگر بر اساس بعضی از محاکم قانون‌گذاری، غیرقانونی خواهند بود. از این لحاظ ارز دیجیتال هیچ فرقی با دیگر ابرازها یا منابع ندارد و در هر کشوری، می‌تواند تابع قوانین و مقررات آن کشور باشد. بر اساس بعضی قوانین محدودکننده، استفاده از ارز دیجیتال همچنین می‌تواند دشوار باشد. در این صورت تعیین درصد کاربرانی که از این تکنولوژی استفاده می‌کنند، سخت خواهد بود. دولتی که ارز دیجیتال را ممنوع می‌کند، از کسب‌وکارهای داخلی و بازارهای رو به رشد جلوگیری کرده و نوآوری را به‌سوی دیگر کشورها می‌راند. چالش پیش روی قانون‌گذاران مثل همیشه توسعه راه‌حل‌هایی است که در عین کارا بودن، رشد بازارها و کسب‌وکارهای نوپدید را دچار مشکل نکند.

ارز دیجیتال نوعی پول است و پول همواره برای اهداف قانونی و غیرقانونی بکار می‌رفته است. پول نقد، کارت‌های اعتباری و دستگاه‌های بانکی جاری از نظر استفاده در جرائم مالی، به‌طور گسترده‌ای از ارز دیجیتال پیشی می‌گیرند. ارز دیجیتال توانسته است نوآوری‌های چشمگیری در سیستم‌های پرداخت بیاورد و منافع چنین نوآوری‌هایی اغلب بسیار فراتر از نقطه‌ضعف‌های احتمالی آن‌هاست.

ارز دیجیتال طوری طراحی‌شده تا در ایمن کردن بیشتر پول‌سازی یک گام فراتر باشد و نیز حفاظت چشمگیری در برابر بسیاری از اشکال جرائم مالی به عمل آورد. مثلاً جعل کردن ارز دیجیتال‌ها، کاملاً غیرممکن است. کاربران بر پرداخت‌های خود کنترل کامل دارند و نمی‌توانند مبالغ تائید نشده را مانند آنچه در کارت‌های اعتباری کلاه‌برداری می‌شود، دریافت کنند. تراکنش‌های ارز دیجیتالی برگشت‌ناپذیر بوده و در برابر پرداخت‌های برگشتی تقلبی بسیار ایمن هستند. ارز دیجیتال با استفاده از مکانیسم‌های مفید و قوی مانند بک آپ یا پشتیبان گیری، رمزنگاری و امضای چندگانه، در برابر دزدی و گم‌شدن بسیار ایمن شده است.

نگرانی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه ارز دیجیتال می‌تواند برای مجرمین بسیار جذاب باشد چراکه می‌توان حریم شخصی و پرداخت‌های برگشت‌پذیر با آن داشت؛ اما این ویژگی‌ها در پول نقد و حواله بانکی که بسیار زیاد از آن‌ها استفاده می‌شود و به‌خوبی جا افتاده اند، هم وجود دارد. بدون تردید، استفاده از ارز دیجیتال تابع قوانین مشابهی است که قبلاً در جای خود در سیستم‌های مالی موجود گنجانده‌شده‌اند و احتمال ندارد که ارز دیجیتال از انجام بررسی‌های جنایی، جلوگیری کند. به‌طورکلی، مرسوم است که پیشرفت‌های مهم قبل از اینکه مزایای آن‌ها به‌خوبی شناخته شود، بحث‌برانگیز باشند. اینترنت مثال خوبی برای بسیاری از کسانی است که تصوری این‌چنینی دارند.

تا جایی که ما می‌دانیم، در بیشتر محاکم قضایی، از نظر قانون ارز دیجیتال غیرقانونی نیست؛ اما بعضی از دستگاه‌های قضایی (مانند کشورهای آرژانتین و روسیه) ارزهای خارجی را بشدت محدود و یا ممنوع کرده‌اند. بعضی دیگر از دستگاه‌های قضایی (مانند تایلند) ممکن است صدور گواهینامه برای بعضی موجودیت‌های خاص، مثلاً صرافی‌های ارز دیجیتالی را محدود کرده باشند.

قانون‌گذاران در دستگاه‌های قضایی مختلف در حال برداشتن گام‌هایی هستند تا برای افراد و کسب‌وکارها، قوانینی برای پیوند این تکنولوژی جدید با یک سیستم مالی رسمی و تنظیم‌شده، وضع نمایند. مثلاً شبکه اجرای جرائم مالی  (FinCEN)؛ که دفتری در وزارت خزانه‌داری ایالات‌متحده امریکاست، راهنمای غیر الزام‌آوری منتشر کرده و در آن به تشریح چگونگی فعالیت‌های معین در خصوص ارزهای مجازی پرداخته است.

ارزهای دیجیتال که گاهی با عنوان ارز مجازی نیز یاد می‌شود، در ایران هیچ قانون مشخص و مصوبی تاکنون نداشته است. بنابراین استخراج و یا مبادله ارزهای دیجیتال در ایران غیرقانونی هم نیست.

عمومی (۱۴)

شبکه ارز دیجیتال می‌تواند تعداد بسیار بیشتری تراکنش در ثانیه را نسبت به چیزی که امروزه انجام می‌دهد، پردازش کند؛ اما هنوز آماده نیست تا به جایگاه شبکه‌هایی مانند شبکه‌های کارت‌های اعتباری بزرگ برسد. برای از میان برداشتن محدودیت‌های کنونی، کارهایی در دست اقدام است و الزامات آینده به‌خوبی شناسایی‌شده‌اند. از زمان پیدایش شبکه ارز دیجیتال، همه ابعاد آن در فرایند مداومی از بلوغ، بهینه‌سازی و تخصصی شدن بوده است و انتظار می‌رود که در سال‌های آینده نیز این راه ادامه یابد. با افزایش ترافیک، ممکن است تعداد بیشتری از کاربران ارز دیجیتالی از کلاینت‌های سبک‌تر استفاده کنند و نُودهای شبکه کامل، به سرویسی تخصصی‌تر تبدیل شوند. برای دانستن جزئیات بیشتر به ارتقاء روی صفحه‌های ویکی مراجعه کنید.

اگر کاربری کیف پول خود را گم کند، پول او از گردش خارج می‌شود. ارز دیجیتال‌های گمشده، درست مانند بقیه ارز دیجیتال‌ها همچنان در زنجیره بلاک باقی می‌مانند، اما برای همیشه به خواب می‌روند؛ چون هیچ‌کس هیچ راهی ندارد تا کلید(های) محرمانه‌ای را؛ که ارز دیجیتال‌ها را دوباره قابل‌خرج کردن می‌نماید، پیدا کند. نظر به قانون عرضه و تقاضا، وقتی ارز دیجیتال‌های کمتری در دسترس باشند، تقاضا برای آن‌هایی که باقی‌مانده‌اند بیشتر می‌شود و برای جبران این تقاضا، بهای ارز دیجیتال‌ها افزایش می‌یابد.

ارز دیجیتال طوری طراحی‌شده است که به کاربران خود اجازه دهد در سطح حریم خصوصی قابل قبولی، پرداخت‌ها را ارسال و یا دریافت نمایند؛ اما ارز دیجیتال گمنام نیست و نمی‌توان آن‌ها را با همان سطح حریم خصوصی که پول نقد دارد، عرضه کرد. استفاده از ارز دیجیتال، رکوردهای عمومی گسترده‌ای از خود به‌جای می‌گذارد. مکانیسم های مختلفی برای محافظت از حریم خصوصی کاربران وجود دارد و مکانیسم‌های بیشتری هم درحال‌توسعه هستند. به‌هرحال، قبل از اینکه این ویژگی‌ها به‌درستی توسط بیشتر کاربران ارز دیجیتال بکار گرفته شوند، کارهای زیادی هست که باید انجام شود.

نگرانی‌هایی در باب اینکه محرمانه بودن تراکنش‌های ارز دیجیتال به‌منظور انجام کارهای غیرقانونی است، ایجاد شده است؛ اما این نگرانی‌ها هیچ ارزشی ندارد؛ چون ارز دیجیتال بدون تردید تابع قوانین و مقرراتی است که مشابه آن در دستگاه‌های مالی وجود دارد. ارز دیجیتال نمی‌تواند گمنام‌تر از پول نقد باشد و احتمال جلوگیری از بررسی‌های جنایی، در مورد آن کم است. افزون بر آن، ارز دیجیتال نیز طوری طراحی‌شده که از دامنه گسترده‌ای از جرائم مالی جلوگیری می‌کند.

ارز دیجیتال به همان اندازه کارت‌های اعتباری و شبکه‌های بانکداری آنلاین که مردم همه‌روزه از آن‌ها استفاده می‌کنند، مجازی است. ارز دیجیتال درست مانند سایر اشکال پول، برای پرداخت آنلاین در فروشگاه‌های واقعی بکار می‌رود و نیز می‌تواند درست مانند سکه های کازاسیوس به شکل فیزیکی پول تبدیل شود، اما پرداخت با گوشی‌های تلفن همراه معمولاً آسان‌تر است. ترازهای ارز دیجیتالی در یک شبکه بزرگ توزیع‌شده، ذخیره‌شده است و هیچ‌کس نمی‌تواند با تقلب آن را تغییر دهد. به‌عبارت‌دیگر، کاربران ارز دیجیتال کنترل اختصاصی بر موجودی خود دارند و ارز دیجیتال‌هایشان صرفاً به دلیل مجازی بودن، غیب نمی‌شود.

هرگز انتظار نداشته باشید با ارز دیجیتال یا هر تکنولوژی نوپدید دیگری، پولدار شوید. این نکته همیشه حائز اهمیت است که باید در مورد هر چیزی که خوب‌تر از آنچه بتواند واقعی باشد، به نظر می‌آید و یا از قوانین اولیه اقتصاد پیروی نمی‌کند، محتاط باشید.

ارز دیجیتال فضای رو به رشدی از نوآوری‌هاست و فرصت‌های کسب‌وکار زیادی دارد که البته شامل خطراتی هم هست. هیچ تضمینی وجود ندارد که چون ارز دیجیتال تاکنون با سرعت زیادی توسعه‌یافته است، از این پس نیز همچنان به رشد خود ادامه دهد. سرمایه گذاشتن از زمان و منابع روی هر چیزی که به ارز دیجیتال وابسته است، نیاز به کارآفرینی دارد. راه‌های گوناگونی برای به دست آوردن پول به‌وسیله ارز دیجیتال هست مانند استخراج، سفته‌بازی و یا راه انداختن کسب‌وکارهای جدید. تمامی این روش‌ها رقابتی هستند و هیچ تضمینی وجود ندارد که سودآور هم باشند. این به خود فرد بستگی دارد که هزینه‌ها و مخاطراتی را که در این نوع پروژه‌ها هست، به‌درستی ارزیابی کرده باشد.

سهم بزرگی از اعتماد به ارز دیجیتال ناشی از این حقیقت است که اصولاً نیازی به اعتماد کردن نیست. ارز دیجیتال کاملاً متن‌باز و تمرکززدایی شده است؛ یعنی هر کسی می‌تواند هر زمان که بخواهد به سراسر کد منبع آن، دسترسی داشته باشد؛ بنابراین هر توسعه‌دهنده‌ای در جهان می‌تواند به‌دقت درستی طرز کار ارز دیجیتال را بیازماید. هر کسی می‌تواند شفافیت تمامی تراکنش‌ها و ارز دیجیتال‌های ساخته‌شده را فوراً مورد ملاحظه قرار دهد. تمامی پرداخت‌ها را می‌توان بدون اتکا به‌طرف سومی، انجام داد و کل سیستم از طریق الگوریتم‌های رمزنگاری که به‌دقت نظیر به نظیر مرور شده، درست مثل آنچه در بانکداری آنلاین انجام می‌شود، محافظت می‌گردد. هیچ سازمان یا فردی نمی‌تواند ارز دیجیتال را کنترل کند و حتی اگر تمامی کاربران نتوانند به این شبکه اعتماد کنند، امنیت شبکه پابرجاست.

میزان پذیرش – بسیاری از مردم هنوز در مورد ارز دیجیتال آگاهی ندارند. همه‌روزه، کسب‌وکارهای بیشتری ارز دیجیتال‌ها را می‌پذیرند چراکه مزایای آن را می‌خواهند، اما این فهرست هنوز کوچک است و نیاز به رشد دارد تا بتوان از فایده های این شبکه بهره جست.

ناپایداری – ارزش کلی ارز دیجیتال‌های در گردش و تعداد کسب‌وکارهایی که از ارز دیجیتال استفاده می‌کنند، در مقایسه با آنچه باید باشد، هنوز کم است؛ بنابراین، رویدادها، معاملات و یا فعالیت‌های تجاری نسبتاً کمی هستند که می‌توانند بر بهای ارز دیجیتال اثری چشمگیر داشته باشند… به لحاظ نظری این ناپایداری، در صورت رشد بازارها و تکنولوژی ارز دیجیتال، کاهش خواهد یافت. پیش از این، جهان هرگز چنین ارز نوپدیدی را به خود ندیده بود، بنابراین تصور اینکه ارز دیجیتال چگونه این راه را به پایان خواهد برد، واقعاً دشوار (و هیجان برانگیز) است.

درحال‌توسعه بودن – نرم‌افزار ارز دیجیتال هنوز نسخه بتاست و ویژگی‌ها ناقص بسیاری دارد که به‌طور فعال در دست توسعه است. ابزارها، ویژگی‌ها و سرویس‌های جدید درحال‌توسعه یافتن هستند تا ارز دیجیتال را امن‌تر و برای توده مردم دسترس‌پذیر تر بسازند. بیشتر کسب‌وکارهای ارز دیجیتالی نوپا بوده و هنوز تحت پوشش بیمه نیستند. به‌طورکلی، فرایند بلوغ ارز دیجیتال هنوز در جریان است.

  • آزادی پرداخت وجه: هر موقع از شبانه‌روز و در هر کجای جهان که باشید، ارسال و دریافت فوری هر مبلغ از ارز دیجیتال امکان‌پذیر است. هیچ روزی تعطیل نیست. هیچ حدومرزی در کار نیست. هیچ محدودیتی اعمال نخواهد شد. ارز دیجیتال به کاربرانش اجازه می‌دهد بر پول خود کنترل کامل داشته باشند.
  • کارمزدهای بسیار اندک: در حال حاضر پردازش پرداخت وجه با ارز دیجیتال، به‌صورت بدون کارمزد و یا با کارمزدی بسیار اندک، انجام می‌گیرد. کاربران می‌توانند برای پردازش سریع‌تر تراکنش خود، کارمزد پرداخت نمایند که درنتیجه تأییدیه تراکنش را سریع‌تر از شبکه دریافت خواهند کرد. علاوه بر این، پردازشگرهای تجاری هم هستند که سوداگران را در پردازش تراکنش‌ها، تبدیل ارز دیجیتال‌ها به یک ارز بدون پشتوانه و واریز مبالغ به‌طور مستقیم و روزانه به حساب بانکی آن‌ها، یاری دهند. چون این تراکنش‌ها بر مبنای ارز دیجیتال است، کارمزدهایی به‌مراتب کمتر از کارمزدهای شبکه کارت اعتباری یا پی‌پال، از آن‌ها خواسته خواهد شد.
  • ریسک کمتر برای سوداگران: تراکنش‌های ارز دیجیتال امن و برگشت‌ناپذیر بوده و حاوی اطلاعات شخصی و یا حساس مشتریان نیست. به همین دلیل از سوداگران در برابر ضررهای ناشی از کلاه‌برداری یا پرداخت‌های برگشتی جعلی محافظت می‌کند و نیازی هم به پیروی از PCI نیست. سوداگران می‌توانند به‌سادگی به بازارهای جدیدی قدم بگذارند که هیچ کارت اعتباری در آن در دسترس نباشد و یا نرخ کلاه‌برداری به شکل غیرقابل قبولی بالا باشد. دستاوردهای خالص آن عبارت است از: کارمزد کمتر، بازارهای بزرگ‌تر و هزینه‌های مدیریت کمتر.
  • امنیت و کنترل: کاربران ارز دیجیتال بر تراکنش‌های خود کنترل کامل دارند. غیرممکن است که بتوان معامله‌کنندگان را مجبور کرد؛ مانند آنچه در روش‌های دیگر پرداخت گاهی پیش می‌آید، مبالغی ناخواسته و یا از پیش اعلام‌نشده را بپردازند. پرداخت‌های ارز دیجیتالی بدون اینکه اطلاعات شخصی کسی به تراکنش پیوست شده باشد، انجام می‌گیرد. به‌این‌ترتیب محافظت شدیدی در برابر سرقت هویت ایجاد شده است. کاربران ارز دیجیتالی همچنین می‌توانند با تهیه بک آپ یا نسخه پشتیبان و رمزگذاری، از پولشان محافظت نمایند.
  • شفافیت و بی‌طرف بودن: تمامی اطلاعات در مورد تأمین پول ارز دیجیتال به‌سادگی روی زنجیره بلاک در دسترس همه هست و می‌توان آن را بلافاصله درستی آزمایی کرده و از آن‌ها استفاده نمود. هیچ شخص یا سازمانی نمی‌تواند پروتکل ارز دیجیتال را کنترل و یا دست‌کاری نماید چون این پروتکل با رمزنگاری، ایمن شده و هسته ارز دیجیتال را از نظر شفافیت، بی‌طرفی کامل و قابل پیش‌بینی بودن قابل‌اعتماد کامل ساخته است.

پرداخت به‌وسیله ارز دیجیتال، آسان‌تر از خرید توسط کارت‌های اعتباری (کردیت یا دبیت‌کارت) است و می‌تواند بدون استفاده از یک حساب تجاری دریافت شود. پرداخت‌ها از طریق یک برنامه کاربردی کیف پول، چه روی کامپیوتر و چه روی گوشی تلفن هوشمند شما با وارد کردن آدرس گیرنده، مقدار وجه پرداختی و فشردن دکمه ارسال، انجام می‌شود. بسیاری از کیف پول‌ها می‌توانند با اسکن کردن یک کد QR و یا با استفاده از تکنولوژی NFC و تماس دادن دو گوشی تلفن با هم آدرس گیرنده را آسان‌تر وارد نمایند.

  • در صورت پرداخت وجه برای کالا یا خدمات
  • خرید آن از صرافی ارز دیجیتال
  • مبادله ارز دیجیتال‌ها با کسی در نزدیکی خود
  • به دست آوردن ارز دیجیتال از راه استخراج رقابتی

اگرچه ممکن است افرادی باشند که بخواهند ارز دیجیتال‌ها را در برابر کارت اعتباری یا پرداخت پی‌پال بفروشند، ولی بیشتر صرافی‌ها اجازه پرداخت با این روش‌ها را نمی‌دهند. به این دلیل که در مواردی، کسی ارز دیجیتال‌هایی را با پی‌پال خریده و سپس از جانب خود آن تراکنش را برگشت داده است. معمولاً به این‌گونه موارد، پرداخت برگشتی می‌گویند

بله. تعداد روزافزونی از کسب‌وکارها و افراد از ارز دیجیتال استفاده می‌کنند. این کسب‌وکارها ممکن است کسب‌وکارهایی به‌صورت رودررو با مشتری باشد، مانند رستوران‌ها، کاشانه‌ها، دفاتر حقوقی و یا سرویس‌های آنلاین مانند Namecheap، WordPress، Reddit و یا Flattr. ارز دیجیتال اگرچه پدیده‌ای نسبتاً جدید بشمار می‌آید، اما به‌سرعت رو به رشد است. در پایان آگوست ۲۰۱۳، ارزش تمامی ارز دیجیتال‌های در گردش چندین میلیارد دلار امریکا بود و ارزش ارز دیجیتال‌هایی که روزانه مبادله می‌شد، به میلیون‌ها دلار می‌رسید.

هیچ‌کس مالک شبکه ارز دیجیتال نیست، درست همان‌طور که هیچ‌کس صاحب تکنولوژی‌ای که در ورای ایمیل است، نیست. این کاربران ارز دیجیتال در سراسر جهان هستند که آن را کنترل می‌کنند. توسعه‌دهندگان ارز دیجیتال اگرچه نرم‌افزار آن را بهبود می‌بخشند ولی نمی‌توانند تغییری را بر پروتکل ارز دیجیتال تحمیل کنند، چراکه هر کاربری آزاد است که نرم‌افزار خود و نسخه‌ای که خود می‌پسندد را استفاده کند. تمامی کاربران، برای اینکه با یکدیگر سازگار بمانند باید از نرم‌افزاری استفاده کنند که از همان قواعد پیروی می‌کند. ارز دیجیتال تنها به‌شرط اجماع کامل بین تمامی کاربران، می‌تواند به‌درستی کار کند؛ بنابراین تمامی کاربران و توسعه‌دهندگان انگیزه قوی برای حفظ این اجماع را خواهند داشت.

ارز دیجیتال اولین پیاده‌سازی یک مفهوم به نام «ارز سری» است که اولین بار در سال ۱۹۹۸ توسط وِی دای در فهرست ایمیل سایفرپانک‌ها، توصیف شده بود و بیان می‌کرد که این مفهوم، نوع جدیدی از پول است که برای کنترل تولید و تراکنش‌های روی آن، بجای یک مرجع مرکزی، از رمزنگاری استفاده شده است. مشخصات اولین ارز دیجیتال و اثبات مفهوم بیت کوین در سال ۲۰۰۹ توسط ساتوشی ناکاموتو در یک فهرست ایمیل رمزنگاری‌شده منتشر گردید. ساتوشی بدون آنکه چیز زیادی از خودش فاش سازد، پروژه را به اواخر سال ۲۰۱۰ موکول کرد. از آن موقع این جامعه به‌طور نمایی با توسعه‌دهندگان بسیاری که روی ارز دیجیتال کار می‌کنند، رشد کرده است

گمنامی ساتوشی اغلب باعث نگرانی‌های ناموجهی می‌شود که بسیاری از آن‌ها به فهم نادرست از طبیعت متن‌باز ارز دیجیتال برمی‌گردد. پروتکل ارز دیجیتال و نرم‌افزار به‌صورت باز منتشرشده است و هر توسعه‌دهنده‌ای در هر کجای دنیا می‌تواند کد آن را بازبینی کرده و یا نسخه تغییریافته نرم‌افزار ارز دیجیتال مخصوص خودش را بسازد. تأثیر ساتوشی نیز مانند توسعه‌دهندگان کنونی، محدود به تغییراتی بود که از دیگران اقتباس می‌کرد و بنابراین ارز دیجیتال را کنترل نمی‌کرد. امروزه هویت مخترع ارز دیجیتال به‌خودی‌خود احتمالاً مانند هویت شخصی است که کاغذ را اختراع کرده بود.

ارز دیجیتال یک شبکه توافقی است که یک سیستم پرداخت جدید و یک نوع پول کاملاً دیجیتال را به وجود آورده است. این اولین شبکه پرداخت نقطه‌به‌نقطه تمرکززدایی شده است که توسط کاربرانش بدون هیچ‌گونه اختیار مرکزی و یا واسطه‌ای، نیرومند شده است. از نقطه‌نظر یک کاربر، ارز دیجیتال بسیار شبیه پول نقد اینترنتی است.

Load More

×